Kolejny patch do Il-2, który ukazał się w czerwcu 2002 wniósł samolot, który nie należy do najpopularniejszych wśród symulatorów, zresztą jak pamięcią sięgnąć nie przypominam sobie abym kiedykolwiek go spotkał w wirtualnym świadku (chociaż pamiętam symulator, który ujrzał światło dzienne jakieś parę ładnych lat temu, a symulował m.in. walki w Hiszpanii przed II woj. światową : „zabij mnie a tytułu nie pamiętam”, ale była to kampania dla pilota Luftwaffe, zresztą można było latać tam na dość dziwnych maszynkach). Przejdźmy jednak do rzeczy. I-16 Rata, bo o nim tu mowa był rozwinięciem ale też i uzupełnieniem myśliwca Polkarpowa I-153. Dlaczego uzupełnieniem ? Otóż I-153 był samolotem zwrotnym, robił promień skrętu na początku lat 30-tych budzący podziw wśród nawet  rozwijającej się Luftwaffe. Doktryna wojenna sowietów jednak prędzej dostrzegła, że zwrotność to nie wszystko. Co po zwrotności myśliwca, skoro moda na doktrynę pana „D” od bombowców przewidywała przede wszystkim tutaj siłę lotnictwa. Polacy poszli inną ścieżką w opracowywaniu pezetelek i zorientowali się o tym zbyt późno opracowując P-50, który zresztą przypomina swoją „pękatością” o wzorowaniu się na równie pękatym I-16. Sowieci, tym razem postawili krok do przodu. Związek radziecki powinien mieć nowy samolot, dość zwrotny, ale najbardziej ważna była tu prędkość jaką mógłby dać silnik gwiazdowy. Prędkość ta miała by istotne znaczenie w dogonieniu wrogich bombowców lat trzydziestych. Tak właśnie wyglądała geneza naszego „bohatera”.

Polikarpow I-16 był niewątpliwie najbardziej znaną konstrukcją radziecką lat trzydziestych. Prace nad nowym typem myśliwca rozpoczęły się zaraz na początku 1930r. W 1932, cała konstrukcja znajdowała się już ukończona na deskach kreślarskich zakładów Polikarpowa. I-16 był samolotem bardzo małym, o masach skupionych wokół środka maszyny. Dzięki temu uzyskano dobrą zwrotność (na początku lat 30-tych uważano , że tylko dwupłat może być myśliwcem zwrotnym) ale za to niską stateczność prototypu. Wspomniany prototyp wzbił się w powietrze pod oznaczeniem CKB 12 w grudniu 1933. Oblatywacz nie był jednak szczęśliwy pilotując myśliwiec. Sterowanie samolotem wymagało takiej uwagi, że pilot nie wyobrażał sobie nawet lądowania. Samolot był trudny w pilotażu i bardzo wrażliwy na wychylenia drążka. Dalsze prace związane były ze zmianą silnika. Kopie francuskiego motoru zastąpiono silnikiem amerykańskim o większej mocy. Nowy prototyp, do którego dodano w nazwie BIS wzbił się w powietrze w lutym 34. Tym razem osiągi maszyny były już znacznie lepsze. Kolejne przeróbki dotyczyły podwozia, które stanowiło bolączkę prototypów I-16 jak i póżniejszych serii myśliwca. Próby z nowym mechanizmem trwały aż do lata 1934. Kiedy linię produkcyjną już uruchomiono, nasz bohater znowu spotkał się z problemem, okazał się, że amerykańskie silniki nie są obecne w takich ilościach jak życzyliby sobie tego Rosjanie. Tak więc w myśliwiec początkowo wsadzano radzieckie silniki M-22. Tę partię myśliwca oznaczono jako typ 1. Uzbrojenie tutaj stanowiły dwa km-y 7,62 (SzKAS) instalowane w skrzydłach. Osłona kabiny (cała), bardzo zresztą wąska, była odsuwana do przodu z wyważeniem oporu sznurami gumowymi. Piloci obawiali się, że w razie potrzeby osłona nie osunie się na czas i pilot spłonie w maszynie dlatego bali się nowego samolotu. Samoloty I-16 typ 1 zostały w końcu użyte jako myśliwce szkoleniowe i do wypracowania „nowych” technik walki.

Ponieważ problem z silnikiem amerykańskim F-3 nie został rozwiązany, Rosjanie już wkrótce wypuścili dla I-16 swój odpowiednik tego silnika. Tak więc kolejne modele Raty zostały już wyposażane w silniki M-25 (I-16 model 4). Dodano również blachę pancerną za plecami pilota. Zrezygnowano z odsuwanej osłony kabiny, a w to miejsce wstawiano tylko owiewkę. Kabina pozostała otwarta ku uciesze pilotów (którzy w tych czasach jeszcze nie przyzwyczaili się do kabin zamykanych). Kolejna modyfikacja objęła osłonę silnika. Wersję z regulowanymi przesłonami w czołowej osłonie silnika (żaluzje) nazwano typ 5. Produkcja seryjna modelu I-16 typ 5 rozpoczęła się w 1935r i trwała do 1937 r. Samoloty te m.in. zostały wysłane do Hiszpanii w 1936 gdzie walczyły po stronie Republiki. Dalsze zmiany w samolocie dotyczyły również silnika. Najczęściej wprowadzenie nowego modelu silnika wiązało się ze zmianą typu samolotu I-16. Tak więc kolejną modyfikację silnika (M-25A o mocy 730 KM) wprowadzono do I-16 typ-6, a kolejny M-25W zainstalowano w samolotach później oznaczanych jako typ 10 (jeden z najlepszych i najliczniej produkowanych  myśliwców typu I-16). Nad silnikiem wbudowano dwa dodatkowe synchronizowane karabiny maszynowe SzKAS, a silnik M-25W osiągał moc 750 KM. Ze względu też na mocniejszy silnik wzmocniono w typie 10 konstrukcję płatowca. Samoloty typ 10 weszły do produkcji seryjnej w 1937r. Nowością były też wprowadzone narty zamiast kół podwozia (stosowane zimą i w ośnieżonych częściach ZSRR), które były chowane, a nie stałe.